Yahya Kemal, 20. yüzyılın başında, İngiliz işgalindeki İstanbul’dan gördüğü  memleket manzarasını

“Ölenler öldü, kalanlarla muztarip kaldık.

Vatanda hor görülen bir cemâatiz artık”

dizeleriyle tespit etmişti.

Batı’nın işgaliyle  ve ardından devam eden sultasıyla, millet-i hakime, “hor görülen bir cemâat” haline getirildi.

Çünkü Milli Mücadele’nin sonundaki askeri zaferi, sosyal, ekonomik ve siyasi yenilgi takip etti. Dolayısıyla Necip Fazıl Kısakürek’in 20. yüzyılın ikinci yarısında tespit ettiği yurt görünümü ise şudur:

“Öz yurdunda garipsin, öz vatanında parya!”  

İslam toplumuyken bu ülkede hiç kimse kendi garip ve parya hissetmezdi. Gayri müslimler bile bu duygudan çok uzaktı.

1923 Anayasasıyla İslam devleti olarak kurulan Türkiye Cumhuriyeti, 1924’te başlayan, 1961 ve 1982 anayasasındaki değişikliklerle öyle bir düzen sağlandı ki artık herkes kendini garip ve parya hissediyor.

Artık düzenin sahibi yok; daha kötüsü bu devlet bu vatanı korumak için muhtaç olduğu kudretten her geçen gün daha da uzaklaşıyor, mevcut düzenle ve yol açtığı sorunlarla.

Ufukta, yeni bir anayasa, yeni bir düzen de görünmüyor. Hakları adaletle dağıtacak ve huzuru sağlayacak bir sistem.

Ben isterim ki öyle bir düzen kurulsun, Türkler, Kürtler, Sünniler ve Aleviler kendilerini bu ülkede garip ve parya hissetmesinler.  Herbirinin neyse bütün hakları eksiksiz verilsin.

Tuhaf bir durum var: Türklerin, sünnilerin bütün hakları verilmiş gibi konuşuluyor, öyle bir hava var, değil mi?

Halbuki Cumhuriyet ideolojisinin laiklik politikalarının gerçek mağdurları Aleviler değil Sünnilerdir, mütedeyyin insanlardır.

Bu ülkede Türkler de en az Kürtler kadar kendini garip ve parya hissetti, Sünniler de en az Aleviler kadar..

Ortak sorun, garip ve parya olmak. Kimse diğerine fark  atmaya çalışmamalı hak ararken.

Bu ülkede hiç kimsenin kendini garip ve parya hissetmemesi için çalışmalıyız. Bu hesabın dışına çıkanlar safdil ya da haindir.