Mektup, gözlerden ırak düşülse de iki kişinin gönül yakınlığını koruma çabasıdır; dışarıdan basit bir iletişim aracı görünebilir ama o gerçekte gönüller arasındaki tarihi ışıktan köprüdür. Bu gerçeği bilenlerin mektupları, örneğin İmam-ı Rabbani gibi Allah dostlarının, Mevlana gibi büyük sanatçıların  ya da Bediüzzaman gibi düşünürlerin mektupları, bağladıkları gönüllerin ölümsüzlük ikliminden izler taşırlar.

Bu mektuplar, bir yüce gönüllünün elinden çıktıklarından, denemenin, günlüğün, gezi yazılarının, hatta çoğu kitabın sınırlarını aşıp edebi metin özelliğinin üstünde bir yerde dururlar. Kalıcı sarsıcılığıyla öne çıkan bu olağanüstü mektupların biraz da yazarların tutumuyla, makamı ve haliyle ilgisi vardır.

Velayet makamında, olgunluğun doruğunda yazılmış, hakikatten işaretler taşıyan bu mektupları, kelime ve cümlelerinin niteliği hemen belli eder. Hakikate açıldıkça ufukları parçalayan bu engin bilinçlerin ve sonsuzlukta sarhoşluk boyutunu aşan özgürlüğün yansıdığı bu mavera mektuplarını güzelleştiren sevginin sıcak sesidir; anlam daha ağır, ifadeler daha yakıcıdır bu yüzden. Yazar, şöyle ya da böyle bu mektupların ölüm ötesinde bir gün açılanacağını ve Allah’ın yüce huzurunda okunacağını bilir.

En azından mektubu kaleme alırken böyle bir hakikatin varlığını hep akılda, hatta yürekte tutar. Bu yüzden masanın başına sadece bir arkadaşa, dosta, yakına yazıyor gibi değil aynı zamanda daha kağıdı kalemi eline aldığında hemen ensesinde biten, yazılanı harf harf takip eden melekleri de gözönünde bulundurarak, en büyük okura, Allah’a yazıyor gibi oturur. Bu da beraberinde bir metafizik iklimi ve mavera güzelliğini getirir.

Yazar, bir edebî metin yazdığını değil, hakikatin tanıklığını ve sözcülüğünü yaptığını hiçbir zaman aklından çıkarmaz. Yazdıklarının edebî ve güzel olmasından çok ihlaslı olmasını arzular.