Şiir, özü gereği her türlü darbeye, devrime karşıdır.

Meşruiyet gözetmeyen kaba ve kara güç karşısında şair hakikatin yürekli sözcüsüdür. Şair, hakikatin ve medeniyet-i hamidiyyenin nöbetçisidir..

Sanatçı, ilay-ı kelimetullah davasının akıncısıdır.

Bazıları edebiyat ve şiiri "sivil bir etkinlik" olarak görür, “muvazzaf sanatçılar”in devrinin kapandığını ileri sürer[1].

Edebiyat tarihinde Ömer Seyfettin gibi muvazzaf güçlü kalemler vardır ve onların muvazzaf olmaları sanatçılıklarına gölge düşürmez.

Darbe yapan kaba ve kara güce karşı herkesten önce muvazzaf subaylar tavır alır. Asker, milletin emrinde olur, hakikat medeniyetinde.

Osmanlı’da kılıç ve kalem, mühre karşı muhalefeti oluştururdu.

Darbe yapmak, devrim yapmak, hukukun üstüne çıkıp tiranlık taslamaktır.. Azınlığın, güç kullanarak çoğunluğa tahakkümüdür. Cahiliyeyi savunarak, tağutların (zorba, diktatör, tiran) yanında sanat yapılmaz.

Sanatçı, bilinçli ve özgür varlığıyla dirilişi seçmek zorundadır; hakikatten yana olan toplumun sağlıklı, bağımsız ve canlı bir biçimde kendini yenilemesini savunmalıdır.

Sivil ya da muvazzaf asker olmak tek başına sanatçının hakikatten yana olduğunu göstermez..

Sanat, Allah’ı tazim ve tesbihtir. Şair, münacaat ve naat yarışında iddası kadar vardır. Yücetişten kopan sanat afyondur.