Suriye, tam 500 yıl önce Osmanlı’ya bağlandı, Batı’ya karşı İslam Birliği politikasını savunan Yavuz Sultan Selim’in  24 Ağustos 1516’da Mısır (Memluklular)’la yapılan Mercidabık Savaşı’ndan zaferle dönünce..

Daru’l İslam’ın bir parçası olan Suriye de, son İslam devleti olan Osmanlı topraklarına katılınca, Suriyeliler de vatandaşımız oldu, bu ülkede istedikleri yerde yaşama haklarına sahipti.. Kardeşçe yaşadık; omuz omuza savaştık, fetihlerin sevincini paylaştık ve topraklarımızı aynı düşmana karşı omuz omuza savunduk.

Suriyeliler Birinci Dünya Savaşı’ndan sonra Fransız işgaline maruz kaldı. Bugünkü sınır da Fransa ile 20 Ekim 1021’de imzalanan Ankara anlaşmasıyla çizildi. Daha 100 yıl olmadı.

Sınırlar her zaman değişebilir ama bizler İslam milletiyiz, bu coğrafyanın insanlarıyız, kader birliği yapmışız, kardeşiz. Her Müslüman Fas’tan, Tunus’tan ta Filipinlere, Çin’e kadar bütün bir İslam ülkesini vatanı görür ve dilediği yerde, kardeşleriyle hiçbir yabancılık çekmeden yaşar.

Allah'ın bağladığı kardeşlik bağını koparmak, rahmetten kovulmaktır, lanetlik olmaktır. Halep, Şam nasıl benim şehirlerimse, İstanbul, Bursa, İzmir de onların şehirleri.. 

Suriye’de, biteceğine dair bir emare görünmediğinden savaşın uzun süreceğini söylemek kehanet değil.  Şehirlerine dönmeleri pek mümkün görünmeyen bu Müslümanları bir an önce zaten kardeş oldukları topluma entegre etmek gerekiyor.

Binlerce kardeşimizi yıllarca sığınmacı kamplarında tutmak insanlık dışıdır, haksızlıktır. Kamp süresi, kayıtların yapılması ve diğer resmi işlemler için olmalıdır.

Suriyeli Müslümanlara vatandaşlık verilmeli, çünkü bu onların hakkı..