Nasrettin Hoca'nın eşeğinin yemini kısması gibi Batıcılar da medeniyet kaynaklarımızdan aldığımız besini kısma derdinde oldular. Maneviyatımız azaldıkça, devletimizi ve vatanımızı kaybediyorduk oysa.

Zorlu bir kışta, ekonomik sıkıntı çeken Nasrettin Hoca, çareyi masrafı kısmakta, aza katlanmakta bulmuş. Bu arada eşeğinin yemini de kıstıkça kısmış Nasrettin Hoca.

Hayvancağız, yavaş yavaş gücünü yitirmeye başlamış. Yemini azaltmasına karşın, eşeğin yaşadığını gördükçe seviniyormuş. Ve günbegün, yemi azaltmayı sürdürmüş.

Ama bir sabah ahıra gittiğinde ne görsün, hayvan ölmüş. Ahh çekmiş derinden Nasrettin Hoca, “Tam açlığa alışırken öldü zavallıcık!”  demiş yüreği yanarak.

Emperyalizmin baskı ve sömürüsü arttıkça, Batılılaştık, kendi medeniyet kaynaklarımızdan beslenemez olduk.

Batılılaşırken devletimizden, topraklarımızdan olduğumuzu biliyorduk oysa. Yine de İslam milleti adına Avrupa ülkeleriyle kader birliği yaptığımızı ilan edip duruyorduk. Artık ne İslam toplumuyduk, ne de Batılı bir toplum.  

En son eski başbakan Ahmet Davutoğlu, Türkiye’nin Avrupa’yla yaptığı kader birliğini bir kez daha teyit etmişti. 2015 yılının Kasım ayı sonunda Brüksel'de, katıldığı AB-Türkiye Zirvesi'nde, Avrupa Birliği liderleriyle yaptığı toplantının ardından yaptığı açıklamada, "Bizler Avrupa halkıyız, kıtanın kaderi hepimizin kaderidir." demişti[1].

AB'ye üyelik müzakereleri sözde yeniden başlayacaktı. 2015 yılında bile hala Türkiye Batılılaşmada atak yapıyordu.

Davutoğlu sözlerini şöyle sürdürdü: "2004 yılında Türkiye'nin katılım sürecini kutladığımız zaman Suriye'de, İsrail'de, Filistin'de de kutlanmıştı. Çünkü AB'ye komşu olacaklardı."

Bu açıklamadan yedi ay sonra Türkiye başarısız 15 Temmuz darbe girişimine sahne oldu.

Batılılaşırken sık sık maruz kaldığımız darbelerden biriydi bu da. Avrupa devletleri darbecilere karşı, seçilmiş hükümetin yanında olduklarını açıklama gereği bile duymadılar.

Tam Batıcılığa alışırken..

15 Temmuz 2016 başarısız darbe girişiminde, devletimizden ve vatanımızdan oluyorduk.

Öze dönüşün, medeniyet kaynaklarımıza dönüşün zamanı gelmedi mi?