Bu ülke iki asırdır medeniyet krizinde bocalıyor..

Bu ülke, kendini derin krizden çıkaracak lider ve kadrosunu bekliyor.

Meseleyi açıklığa kavuşturmak için Necip Fazıl Kısakürek’ten bir alıntı yapacağım:

"Ama Menderes, ah Menderes... Sen mahzun ve münkesir Müslümanların biricik ümid bildiği tek ve yegâne adamsın!

Mademki kendini bu kadar sevdirdin ve kendine bu kadar ümit bağlattın; artık mecbur ve mahkûmsun!

Bu vatanın ne kadar hasreti varsa hepsini senden bekleyecek ve isteyeceğiz!..

Sen Allah'ın, Resûlü'nün, Türk milletinin ve Türk tarihinin sevgilisi olabilir; ve sahte kahramanların ardından birdenbire gerçek ve büyük kahraman çapında yükselebilirsin!"

Necip Fazıl, Menderes'in iç dünyasına uzanabilecek kadar yakındı. 1951'den itibaren onun bu iç dünyasına bir kuyumcu titizliğiyle eğilmiş ve oradan Menderes'i bile aşan bir anlam ve ümit abidesi yontmaya koyulmuştu. Ama olmadı..

Şimdi hitap edilen Menderes isminin yerine, yakın tarihteki liderlerin isimlerini tek tek koyarak bir deney yapabilirsiniz..

Altındaki sözlerin kimlere uygun kimlere uygun olmadığını belirleyebilirsiniz.

Necip Fazıl'ın bahsettiği "büyük kahraman çapında yükselebilecek", buna aday siyasi lider sayısı bir kaç kişidir.

Ne var ki vatanın hasretini dindiremediler..

Sahte kahramanlar zincirinde bir halka olarak kaldılar.

Bu ülkenin hasreti, İslam medeniyetiyle İslam Birliğini gerçekleştirmek, Batı karşısında büyük İslam devleti olarak ayağa kalkmak, tuttuğunu koparmak, sözünü dinletmek ve kendi yolunda yürümektir..

Medeniyet olmazsa, diğerleri zaten olmaz..