Tarihin benim kuşağımın omuzlarına yüklediği rol, yirminci yüzyılın hakikatini, İslam milleti için anlamını yeni kuşaklara anlatmak olmalı. Bu görevi, yaratılış amacımızın bir parçası görüyorum.

Yirminci yüzyılı, şu üç büyük olayla anlamlandırabiliriz; Birinci Dünya Savaşı, İkinci Dünya Savaşı ve SSCB’nin çöküşü..

Birinci Dünya Savaşı’nda, İngiltere, Fransa, İtalya ve Rusya’nın birleşip Osmanlı İslam Devleti’ni tarih sahnesinden kardırdılar ve yerine Türkiye Cumhuriyeti ulus devletini ikame ettiler, Anadolu ve İran’ın dışındaki İslam topraklarını işgal ettiler.

Bizden önceki kuşak, 1923 – 1960 arası 37 yıllık dönemde, ülkeyi Batının belirlediği vaziyet ve istikamette tutma, İslam Birliği’ne öncülük etmeme, “Ortadoğu bataklığı” olarak tanımlanan İslam aleminden uzak durma karşılığında İttihat Terakki içinde yetişen Mustafa Kemal Atatürk, İsmet İnönü ve Celal Bayar iktidara geldi, bu üç lider ve avaneleri, ülkeyi babalarının çiftliği gibi yönettiler.

İkinci Dünya Savaşı (1939 – 1945) yıllarında, Batı’yla kader birliği yapan Türkiye yönetimi, İslam alemine sırtını döndü. İngilizlerin işgal ettiği Irak, Suudi Arabistan ve Mısır’daki, Fransa’nın işgal ettiği Suriye, Cezayir gibi Afrika ülkelerindeki ve İtalya’nın işgal ettiği Libya’daki Müslümanların Milli Mücadelelerine hiçbir destek verilmedi.  1945 – 1960 arası 15 yıllık dönemde Batıcı yönetim altındaki Türkiye İslam aleminden uzak durdu.

Oysa 1923 – 1960 arası 37 yıllık bu ilk dönemde Avrupa karışıktı; üstelik İkinci Dünya Savaşı’ndan geçtiler. Osmanlı devletinin tarih sahnesinden çekilişinden sonraki 40 yıl, eğer iyi değerlendirilebilse, İslam Birliği sağlanır, İslam Devleti kurulabilirdi.  

1945 Yalta Konferansı’nda oluşturulmuş bulunan iki bloklu dünya düzeni karşısında, 1952’de BM Güvenlik Konseyi’nde ABD liderliğinde Avrupa (İngiltere ve Fransa) ile Asya (Rusya ve Çin)  tarafından oluşturulan dünya koalisyon yönetiminin Türkiye yönetiminden istediği, ülkeyi belirlenen vaziyet ve istikametten çıkmaması idi.

1960 sonrasına tanıklık eden bizim kuşak, 1960 – 2000 arası bu 40 yıllık ikinci dönemde, İslam milletiyle kader birliğini esas alan siyasetin, baskı altına alınırken, sağ ve sol hareketlerin önünün açıldığına, Türkiye’nin sık sık askeri müdahalelere maruz kaldığına tanıklık etti. Ülkeye dayatılan Batıcı politikalar yüzünden 20 yılı sağ sol kavgasıyla, 20 yılı da Türk - Kürt kavgasıyla heba ettik. 1990’da SSCB çökünce, 1960’tan beri iç karışıklıkla boğuşan Türkiye, hiçbir hazırlık yapmadığından Balkanlar, Kafkasya ve Orta Asya’da hiç bir şey yapamadı. Avrupa ülkeleri, kendilerini toplamakla kalmadı, bütün bir yer yüzünü kendilerini üstün kılacak şekilde yapılandırdılar. Almanya, kendini topladı, AB’ye öncülük ediyor, dünya çapında varlık gösteriyor. Rusya bile 1990 sonrası çeyrek asırda kendini topladı, Kırımı işgal sonrasında bugün Suriye'de varlık gösteriyor...

Türkiye’ye dayatılan Batıcı ulus devlet yapısı, insanımızı felçli hale getirmiş, yapay sorunlarla boğuşmada imkanlarını ve enerjisini israf ettirmiş, tarihinden ve kaynaklarından koparıldığı için aptallaştırmış, algılayamaz ve düşünemez hale getirilmişti.

2000’e geldiğimizde, nefes alacak halimiz yoktu. 20 bankanın içi boşaltılmıştı. Devlet, iflas aşamasına getirildiğinden, 17 Ağustos 1999 Marmara depremine gönderilen yardımlara el koydu. Yirmibirinci yüzyıla girerken, Türkiye sosyal, ekonomik ve siyasal alanlarda enkaz haline getirilmişti.

Batı’yla kader birliği yapmanın, Batı’ya bağımlı olmanın milletimize ağır faturasını açık açık konuşmak zorundayız.

20. yüzyılda Batıcılık, ülkemize ve İslam milletine bir felaket oldu.

İki asırdır savaştığımız, topraklarımızı işgal eden, elini kanımıza bulayan, hala islam milletini baskı altına almaya çalışan ve açıktan utanmazca sömürge politikaları dayatan Batıyla kader birliği yapmanın en azından ahlaki boyutunu fak etmemiz gerekiyor..

Batıcılık, ülkeyi batırıyor. Ne zaman uyanacağız?