Kurtuluş savaşımız başlamadan önce, Osmanlı’nın kurtuluşu ve geleceğini sağlama almak için ortaya çıkmış olan üç akım vardı. Bunlar Batıcılık, Türkçülük ve (İslam’a bir yaklaşım biçimi olarak) İSLAMCILIKtı. Bunların her birinin kendisine göre iddiaları vardı.

Kurtuluş harekatımız başladığında Türkçülük ve Batıcılık kaldırılıp bir kenara atılmış, harekat tamamen İSLAMCI bir anlayışla başlatılıp yürütülmüştü. Öyle ki Anadolu'da başlayan kurtuluş harekatı bütün ülkeyi ve dünya Müslümanlarını kapsayan bir İslamcılık ve İttihad-ı İslam'ın rengini taşıyordu.

Milli Mücadele'nin bütün toplantılarda, kongrelerde hatta Ankara’da meclisin açılışında İslam’ın daha etkin olması için öncelikli hedefin hilafet ve saltanatı korumak ve düşman işgaline son vermek olmuştu.

Kurtuluş harekatı öyle bir İslami boyaya sahipti ki sadece Türkiye'de değil tüm İslam dünyasında heyecanla takip ediliyor ve destekleniyordu. Nitekim Arap dünyasında, Afrika’da, Türk dünyasında ve Hindistan'da Milli Mücadeleyi destelemek için mitingler düzenleniyor, gösteriler ve yardım kampanyaları yapılıyordu. Hilafet ilga edilinceye kadar da Türkiye'den bir heyet Hindistan'da yardım topluyordu.

En son Mustafa Kemal’in Balıkesir Zağnos Paşa Camiinde verdiği hutbe bunun en açık göstergesidir. Atatürk’ün o cuma hutbesini bugün dahi pek çok İSLAMCI yazamaz ve okuyamazdı.

Evet kurtuluşumuz O’NUNLA başlamış, zafere O’NUNLA ulaşmıştı. Bugün de yine O’NA başvurduğumuzda diriliş, yükseliş ve medeniyet düzeyine O’UNLA ulaşacağımızı çok iyi bilmemiz gerekir. Kurtuluş harekatımızda Batıcılık, Irkçılık ve diğer ideolojilerin hiç bir etkisi ya da faydası olmadığı gibi, sonrasında da olmadı, bugün ve yarın da hiç olmayacaktır. Çünkü onlar plastik ağaçtırlar. Sadece görünümleri ya da söylemleri vardır. Her zaman olduğu gibi, yine KURTULUŞ O’NDADIR