İnsanlar, toplumlar ümitle yaşarlar, ümitle ancak varlığını sürdürebilirler. Her insanın hayatında olduğu gibi toplumların yaşamlarında da acı, tatlı günler olur.

Esasen hayat baştan başa bir imtihandır. İnsan bazen varlıkla bazen de yoklukla imtihan edilir. Bu yüzden Canab-ı Hak "Biz günleri insanlar arasında döndürüp dururuz."( Al-i İmran, 140) buyurmaktadır.

Toplumlar umutsuzluğa düştüklerinde gün geçirmiş erenlerin ümidi yeniden canlandırmak ve yeşertmek için çaba göstermeleri gerekir.

Son zamanlarda birçok kimsenin bizi 1000 yıldır zaferden zafere koşturan medeniyetimizden kuşku duymaya başladıklarını görüyorum.

Batıldan medet ummak, ümit beslemek gerçekten çok travmatik ve mantıksız bir durumdur. Tarlayı çapalamak yerine onu terk etmek, bırakmak nasıl mantıksızlıksa, yanlış yapanlar yüzünden hakikate küsmek, terk etmek, göz kapamak o kadar mantıksızlık ve tutarsızlıktır.

Genç nesillerin güzel, iyi, doğru ve hakikatin farkına varabilmesi için ümidi yeniden var etmek, diriltmek, yeşertmek gerekir.

Para, zenginlik, makam, mevki ancak insan olduğunda anlamlıdır. İnsan yok olduktan, anlamını yitirdikten sonra paranın, pulun, teknolojinin tenekelerin, valıkların hiçbir anlamı yoktur. Bu aşırı dünya ve mal devşirme muhabbetinden sıyrılıp yeniden insana, hayata, tebessüme, tabiata dönmenin tam vaktidir.

Bir çocuğun yüzündeki tebessüm bütün dünyadan daha hayırlıdır, bilene...